close
تبلیغات در اینترنت
بهانه گیری کودک

سایت آموزشی سرنا

دانلود انواع بسته های آموزشی

به حضورتان افتخار می کنیم
ما را به دوستان خود معرفی کنید : www.serna.ir

بهانه گیری کودک

وقتي كودك خردسال شما شروع به بهانه‌گيري و نق‌زدن مي‌كند، مي‌دانيد در آن زمان چه رفتاري بايد پيش بگيريد يا اين كه كلافه و مستاصل مي‌شويد و در نهايت از روش تنبيه استفاده مي‌كنيد؟

آنچه مسلم است تربيت كودكان كار دشواري است. در مواقعي كه كودك براي به دست آوردن خواسته خود شروع به بهانه‌گيري مي‌كند و از روش پرخاشگري استفاده مي‌كند؛ والدين حتي آنهايي كه به خود اطمينان دارند در برابر رفتار كودك خود مايوس و دلسرد مي‌شوند و نمي‌دانند كه چه روش و كلماتي مناسب است تا بدين وسيله كودك خود را آرام كنند.

والدين بايد به دنبال علت بهانه‌گيري كودك خود بروند.

يكي از علل بهانه‌گيري بدخوابي يا كم‌خوابي كودكان است؛ احتياج به خواب در انسان‌ها در سنين مختلف متفاوت است؛ به عنوان مثال به طور متوسط يك كودك 12 ساله به 9 ساعت خواب ویک کودک ۷ساله به ۱۰ساعت خواب و يك كودك 4 ساله به يازده و نيم ساعت خواب احتياج دارد. لذا كودكي كه شب‌ها با آرامش و به حد كافي خوابيده، روز بعد به‌موقع از خواب بيدار مي‌شود و اگر به حد كافي نخوابد صبح روز بعد علت كافي نبودن مقدار خواب، بهانه‌گير و كج‌رفتار مي‌شود و كمتر شاد به نظر مي‌رسد و انرژي كمتري دارد. در بچه‌هاي بزرگ‌تر به اندازه نبودن خواب شب آنها را خسته، كند و حساس مي‌كند و نمي‌توانند روي درس تمركز كنند.

وقتي كودك شروع به بهانه‌گيري و نق‌‌نق زدن مي‌كند، بايد والدين از او بخواهند كه به صورت‌هاي مختلف ابتدا در گوش، بعد به آهستگي و سپس خيلي بلند چيزي را كه مي‌گويد تكرار نمايد. اين روش درست مثل يك بازي توجه او را جلب خواهد كرد و بهانه‌گيري را فراموش مي‌كند. در مورد كودك دبستاني نيز مي‌توان از چند روش استفاده كرد؛ به محض اين كه شروع به بهانه‌گيري كرد والدين بايد حرف او را قطع كنند و به آرامي بگويند: داري نق مي‌زني و بهانه‌گيري مي‌كني، بهتر است آرام صحبت كني تا من گوش كنم اگر گوش نداد مي‌توان او را تشويق كرد كه مثلا بدون نق زدن او را بيشتر دوست داريد. اگر هم والدين در اين مواقع عصباني مي‌شوند بايد بر عصبانيت خود غلبه كنند؛ چرا كه والدين با مهار عصبانيت خود مي‌توانند ارتباط بهتري با فرزندان برقرار كنند.

يكي از شيوه‌هاي بهانه‌گيري پرخاشگري است؛ روش موثر براي از بين بردن پرخاشگري آن است كه از ابتدا آن را مهار كنيد. وقتي كه در مقابل پرخاشگري كودك خود با خشم و عصبانيت عكس‌‌العمل نشان دهيد، به طور غيرمستقيم به او مي‌آموزيد كه عصبانيت وسيله كارسازي براي دست يافتن به اهداف است. در عوض مي‌توانيد بگوييد: وقتي از گريه كردن دست برداشتي در مورد آن با هم صحبت مي‌كنيم و راه‌حلي مي‌يابيم و به اتاق ديگري برويد.

 تحت نفوذ بچه ها قرار گرفتن، مقاومت نشان بدهند و در واقع از تقویت منفی چنین رفتاری بپرهیزند.  موثرترین شیوه و تکنیکی که توصیه می شود، نادیده گرفتن کودک در حال غر زدن و لجبازی است.  اگر کودک در حضور دیگران به چنین رفتاری مبادرت ورزیده است، بدون بحث و توهین و ملامت، او را از آن محیط دور کنید.

 بگذارید نق زدن و کج خلقی کودک به محرومیت تبدیل شود، نه تقویت مثبت.

اگر بد رفتاری در محیط خانه اتفاق می افتد، نهایت سعی تان را به کار ببرید تا او را نادیده بگیرید، و البته باز هم بدون درگیری و مجادله.  نادیده گرفتن فقط شامل حرف نزدن نیست، بلکه با عصبا نیت و خشم نگاه کردن و رفتارهای غیر کلامی عصبی (مثل ضرب گرفتن روی میز یا جویدن ناخن و...) را هم در بر می گیرد. این نوع رفتارهای غیر کلامی شما نیز مانند سرزنش کردن یا تسلیم شدن موثرند.  یعنی کودک با دیدن چنین حرکاتی متوجه می شود که شما او را می بینید و حرص می خورید؛ پس ممکن است همین الان تسلیم شوید. در ضمن به این وسیله بهانه ای برای شروع حرف های تند و بیهوده فراهم می شود.

نادیده گرفتن و بی اعتنایی کامل، روش خوبی برای کاستن یا از بین بردن هر رفتار ناخواسته و زشتی است. البته باید توجه کرد که این روش در مورد کارهای زشت مخفیانه کاربرد ندارد.  برای مثال پول برداشتن پنهانی کودک یا آزار رساندن های پنهانی او به خواهر یا برادر کوچکترش را نمی توان و نباید نادیده گرفت. نادیده انگاشتن در این جا، برعکس، باعث تقویت و تشدید این اعمال می شود. 

باز هم توصیۀ ما این است که قبل از رسیدن به مرحلۀ بی تابی و گریه و زاری کودک، در نقطه ای مناسب، به او گوش بدهید و توجه کنید و اساسا، هم از مجادله و هم از نا آرامی و بد رفتاری او پیشگیری کنید. 

در نظر داشته باشيد هرگاه فرزندتان واضح و محكم صحبت مي‌كند، مي‌بيند شما به او گوش مي‌دهيد و تحسينش مي‌كنيد با اين عمل ياد مي‌گيرد كه اگر بدون بهانه‌گيري چيزي بخواهد، زودتر آن را به دست خواهد آورد.

بهانه‌گيري بر سر غذا

گاهي ممكن است يك ساعت يا بيشتر پاي اجاق گاز بايستيد و غذايي را كه فكر مي كنيد كوچولوي نازتان دوست دارد، درست كنيد اما درست هنگام آماده شدن غذا و سرو آن متوجه نق نق ها و بهانه گيريهاي او مي شويد. اينجاست كه با تعجب تمام به اين فكر مي كنيد كه او چرا و به چه دليل با اين غذا مخالفت مي كند؟

از همين رو گاهي ممكن است زماني كه براي توجيه كوچولوي خود به كار مي بريد تا غذا بخورد، بسيار بيشتر از زماني باشد كه در آشپزخانه بسر مي بريد.تحقيقات جديد حاكي از آن است كه گرايش كودكان به بهانه گيري در غذا خوردن مي تواند تا حد زيادي ارثي باشد.بدين ترتيب اگر شما يا همسرتان در دوران كودكي بهانه گير بوده ايد احتمال اينكه كودكتان نيز همين گونه باشد خيلي زياد است.

محققان با بررسي عادتهاي غذايي 5390 دوقولوي 8 تا 11 ساله دريافتند كه 78 درصد اين كودكان مبتلا به نئوفوبياي غذايي (ترس از امتحان غذاي جديد) بودند پيشينه ارثي داشته و 22 درصد آنها مرتبط با عوامل محيطي بودند.

گاهي خوردن يا نخوردن غذا در كودكان در سنين مختلف بدين معناست كه آنها مي خواهند نشان دهند بزرگ شده اند، در انتخاب غذا استقلال ايده دارند، مي توانند هر چه را كه دوست دارند بخورند و از خوردن هر آنچه كه دوست ندارند امتناع كنند.

به طور كلي بهانه گيري كودكان در غذاخوردن امري طبيعي بوده و در دوران خردسالي شديدتر است به طوري كه آنها دوست دارند غذاهاي خاصي را بخورند و از خوردن غذاهاي ديگر خودداري مي كنند.

مطمئناً شما نيز گهگاهي كه كودكتان از خوردن نخود فرنگي يا گوشت پخته امتناع مي كند و ظرف غذا را با خشونت روي فرش واژگون مي كند، بسيار عصباني مي شويد. اما نبايد اجازه دهيد ذائقه ايرادگير او به رفتارهاي بهانه جويانه خود ادامه دهد. در اين خصوص مي توانيد با به كارگيري چند راهكار كه در زير ارائه خواهد شد، حساسيت او را نسبت به غذاهايي كه دوست ندارد كاهش دهيد.

· برنامه غذايي مناسبي تنظيم كرده و آن را روي در يخچال بچسبانيد و در معرض ديد همه اعضاي خانواده قرار دهيد. كودكان در حال رشد روزانه معمولاً به سه وعده غذايي و دو يا سه ميان وعده مغذي نياز دارند.

· در خريد مواد غذايي دقت كنيد كه موادي مغذي و مفيد باشند. سعي كنيد مواد غذايي را در آشپزخانه نگهداري كنيد كه واقعاً قصد درست كردن آنها را داريد نه غذاهايي كه سال به سال هم به سراغ آنها نمي رويد.

· از خريد هرگونه مواد غذايي كه تصور مي شود براي سلامتي مضر است خودداري كنيد. البته خريد و مصرف آن را به طور كامل ممنوع نكنيد، چون با حذف غذاهاي خاصي از برنامه غذايي ممكن است كوچولوها تمايل بيشتري براي خوردن آنها پيدا كنند. بنابراين بد نيست گاهي هم به آنها اجازه دهيد مواد غذايي مختلف را امتحان كنند.

· براي كوچولوهاي بهانه گير هرگز غذاي جداگانه نپزيد. در اين مواقع براي همه اعضاي خانواده غذاي يك جور بپزيد، البته مي توانيد غذاي سبكي را كه مورد علاقه كوچولوهاي خانواده نيز هست در كنار غذاي اصلي سر سفره حاضر كنيد.

هيچ‌گاه چند نوع خوراكي را به كودك پيشنهاد ندهيد تا از ميان آنها يكي را برگزيند، زيرا اين كار برايتان دردسرساز است. تا حد امكان براي اعضاي خانواده يك نوع غذا بپزيد. او بايد بداند، خانه رستوران نيست وگرنه پيام نادرستي از غذا خوردن دريافت مي‌كند.

· فضا را به گونه اي جلوه دهيد كه آنها نيز احساس كنند حق انتخاب دارند. به اين معنا كه به آنها اجازه دهيد فقط غذاي ميان وعده مورد علاقه شان را بخورند نه غذاي ديگر، بلكه بدين معنا كه انتخابهاي سالم در اختيارشان بگذاريد .

هرگاه متوجه شديد دليل علاقه نداشتن به غذاي خاص، طعم و مزه غذا نيست و تنها احساس نامطلوب غذا در زبان و دهان است، شيوه تهيه را عوض كنيد. براي مثال، اغلب كودكان به هويج خام بيشتر از پخته علاقه‌مندند و يا سيب‌زميني سرخ كرده را به آب‌پز، ترجيح مي‌دهند. نوعي را كه دوست دارد، براي او تهيه كنيد.

· از آنها انتظار نداشته باشيد غذاي بشقابشان را تا ته بخورند. بگذاريد خودشان به پيامهاي دروني شان پي ببرند، اينكه كي گرسنه و كي سير مي شوند.

اگر فرزندتان غذايش را نمي‌خورد، او را تا اتمام غذا سر سفره يا ميز ننشانيد و بهتر است با او سازش كنيد، يعني بگوييد:

«3 قاشق از غذايت را بخور، بعد مي‌تواني بروي.» كوتاه نياييد و سه قاشق را جدي بگيريد.

· آنها را به خوردن حداقل يك لقمه در هر وعده غذايي تشويق كنيد. البته حواستان باشد زياد با او بر سر تعداد لقمه ها بحث نكنيد و از كيك يا دسر به عنوان پاداش خوردن غذا استفاده نكنيد. زيرا اگر به او بگوييد: «اگر غذايت را خوب بخوري، بهت شيريني يا بيسكويت جايزه مي دم» با اين كار فقط باعث شده ايد او غذا را براي رسيدن به شيريني يا بيسكويت بخورد نه به خاطر طعم و مزه آن- به علاوه اين امر باعث تنش در زمان صرف غذا و آغاز يك مجادله شديد بين شما و او مي شود.

· سمج باشيد. ممكن است مدتي طول بكشد تا كوچولوي بهانه گير شما طعمها و مزه هاي جديد را نپذيرد از همين رو بايد در اين كار كمي سماجت به خرج دهيد. حتي شايد در برخي موارد مجبور باشيد غذايي را بيش از 15 بار آماده كنيد تا او يك بار هم كه شده آن را امتحان كند.

اگرفرزندتان ناگهان علاقه‌اش را به غذايي از دست مي‌دهد و از خوردن آن امتناع دارد به اين موضوع توجهي نكنيد. اجازه دهيد آنچه دوست دارد بخورد و آنچه را نمي‌خواهد نخورد و پس از اتمام زمان غذا خوردن، ظرف غذايش را بدون هيچ اشاره و اهميتي برداريد. اگر مشخص كرد كه من از لوبيا بدم مي‌آيد حساسيت نشان ندهيد و چند روز بعد دوباره لوبيا در غذا بريزيد. احتمالا غذايش را مي‌خورد چون مي‌داند علاقه نداشتن او توجه كسي را جلب نكرده و بايد به دنبال راهي ديگر براي جلب توجه باشد.

وقتي كودك به‌خوبي غذا مي‌خورد، از او تعريف و تمجيد كنيد. اگر اصرار داريد كه بچه به خاطر شما يا پدرش سه قاشق بيشتر بخورد، بايد آن سه قاشق را ميل كند و هيچ تخفيفي قايل نشويد

· كودكان را نيز در امر آشپزي شريك كنيد. سعي كنيد به دنبال تهيه غذاهايي باشيد كه آنها مواد اوليه آن را دوست دارند. همچنين از آنها بخواهيد شما را در امر خريد، آشپزي و آماده سازي غذا ياري كنند.

· در مقابل تقاضاي آنها براي نوشيدن نوشابه و ساير نوشيدنيهاي مشابه بگوييد «نه». براي هر كودك در حال رشد (سنين پيش دبستاني) روزانه معمولاً 100 تا 150 گرم آب ميوه كافي است نه بيشتر. البته آب و شير تنها نوشيدنيهايي هستند كه كوچولوها براي رشد مناسب واقعاً به آنها نياز دارند. با اين وجود، از آماده كردن هرگونه نوشيدني قبل از غذا به طور جدي بپرهيزيد چون اين كار سبب كور شدن اشتهاي آنها مي شود.

· - لقمه هاي كوچكتر برداريد، زيرا به هضم بهتر غذا كمك مي كند. علاوه بر اين لقمه هاي بزرگتر ممكن است باعث تشويق آنها به زياده خوري شود.

· - از تأثيرگذاري مثبت همسن و سالان غافل نشويد. غذا خوردن در كنار همسن و سالان در اين مورد مي تواند بسيار مثمرثمر باشد. بنابراين فرصتهايي را برايشان فراهم كنيد تا بتوانند غذا را در كنار دوستانشان در خانه، زمين بازي، مدرسه و ... صرف كنند.

· - خود نيز براي آنها الگو باشيد. هنگام صرف غذا همه اعضاي خانواده را دور سفره جمع كنيد و با هم غذا بخوريد. با اين كار به آنها نشان مي دهيد كه از غذا خوردن در كنار يكديگر لذت مي بريد و از آنها نيز انتظار داريد غذايشان را بدون بهانه گيري بخورند.

اگر پس از به كارگيري اين راه حلها باز هم كودكتان به بهانه تراشيهاي خود ادامه داد و غذا نخورد زياد نگران نباشيد. كافي است برنامه غذايي ديگري تنظيم كنيد و انتخابهاي مغذي ديگري را در آن بگنجانيد. با اين حال اگر او همچنان به رفتار خود ادامه داد و از خوردن امتناع كرد و شما نيز نگران نرسيدن كالري و مواد غذايي كافي به بدن او هستيد مي توانيد با يك پزشك مشورت كنيد.

نگران نباشيد و باور كنيد فرزند شما با يك وعده غذا نخوردن از گرسنگي نمي‌ميرد و يا سوءتغذيه نمي‌گيرد. پس باقيمانده غذايش را نخوريد و يا به او شكلات و بيسكويت ندهيد، چون بايد بداند اگر غذايش را نخورد، چيز ديگري به جاي غذا به وي داده نخواهد شد

خوشبختانه، اگر چه بسياري از اين كوچولوهاي دوست داشتني در غذاخوردن نق نقو هستند ولي با گذشت زمان و كمي صبر همه چيز درست خواهد شد، مطمئن باشيد.

 

منابع نوشته ها:سایت پزشکی-تبیان-تفکر نو

  • دسته بندی :
  • تاریخ ارسال : دوشنبه 12 مرداد 1394
  • بازدید : 147 مشاهده
  • نظرات : تا